31-1-52

        ช่วงบ่ายๆวันที่ 30-1-52  งานเย๊อะมาก ไอ้เยอะแบบๆที่เคยทำก็ไม่เท่าไหร่ แต่เอกสารจัด

ส่งให้สรรพากรเนี่ยะทำเอาปวดกบาลมากมาย....

        เสร็จปั๊ปเลยหนีเที่ยวซะ เพื่อคลายความกำหนัดอันแรงกล้า ยังไงก็ขอบคุณ ญาติๆพี่น้อง

ด้วยนะครับ ที่เป็นห่วงผมสบายดี

        ก็ไปถึงบ้านลุงแพนด้า ช่วงเย็นๆวันที่ 30-1-52 แล้วก็ไปช่วยลุง

แกแบกกล้อง ถือไฟเป็นปกติ ก่อนกลับก็แวะซื้อเสบียงสำหรับวันพรุ่งนี้ มีทั้ง ข้าวเหนียวไก่ย่าง ขนมปัง

ลิโพ สปอนเซอร์ หมากฝรั่ง ยาดม ยาอม ยาหม่อง ครบครัน สำหรับวันพรุ่งนี้

       ผมขึ้นเขาใหญ่ฟากปราจีนบุรีทุกครั้ง ค่าเข้าคนละ 40 บาท รถคันละ 50 บาท ด่านเปิด

6โมงเช้า ปิด สามทุ่ม...  แต่ผมขอแนะนำว่าอย่าขึ้น-ลงช่วงเย็นๆเลยนะครับ ช้างมันเย๊อะ.......

" เฮ้ยๆ ช้าง.. กลับรถเหอะมึง... แม่งตั้ง 3 ตัว พ่อ แม่ ลูก เดินขนาบข้างกันเลย "     เสียงลุงแกสั่นระรัว...

" ใจเย็นลุง.. เดี๋ยวมันก็ไปน่า "   

อีกมือเอื้อมไปดับเครื่องรถ เพราะคิดว่าช้างคงเป็นเหมือน

ไทรันโนซอรัส ต้องเงียบๆ นิ่งๆ อย่ากระดุกกระดิก... เดี๋ยวมันก้เดินผ่านไป

แล้ว ซักพัก มันก็ค่อยๆเดินเข้ามา... เดินเข้ามา ...เลยเห็นชัดๆว่า

ตัวมันใหญ่พอๆกับรถทัวร์ปรับอากาศ VIP 24ที่นั่ง กรุงเทพ-มุกดาหาร....

แล้วพี่แกก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ารถ

ห่าง 3เมตร...

" ไอ้เxย...กูบอกมึงแล้ว ว่าให้รีบไปตั้งแต่เมื่อกี้ ไม่เชื่อกู...."       ลุงแพนด้าด่าเบาๆ

" ใครจะกล้าหล่ะลุง เกิดมันตกใจ ตวัดมานิดเดียว ป๊าดก็ตกเขาพอดี"

" ก็ยังดีกว่าให้มันแม่งมาอยู่อย่างนี้นะมึง"  ลุงแพนด้าด่าเบาๆ อีกครั้ง

ตอนนั้นผมกับช้างก็อ่านใจกันซักพักนึง แต่ที่แน่ๆ ช้างไม่มีอารมณ์ดุดัน

ไม่น่าจะโกรธและวิ่งเข้าใส่

หันไปดูรถหลังมันก็จอดดูเรากับช้างเผชิญหน้ากันเป็นแถว ฮ่าๆๆ

"ปี๊นๆ...." เสียงแตรรถดังมาด้านหลัง

คงจะบอกเป็นนัยๆว่า มึงไม่รอดแน่..รึว่ามึงรีบถอยรถหนีเร็วๆ อันนี้ผมไม่อาจรู้ได้

" ไอ้เxย แม่ง ไม่มีใครช่วยกูเล้ย แถมมาบีบแตรรถให้ช้างมันฆ่ากูเร็วๆอีกต่างหาก" 

ผมกระซิบเบาๆกับลุงแพนด้า

พอเสียงรถเงียบลง ช้างก็ร้อง แปร้น...แปร้น ดังๆ 2 ที

พร้อมๆ ฝั่งขาขึ้นเขาใหญ่ มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาแต่ไกล

ช้าง 3ตัวก็ค่อยๆเขยิบ ไปฝั่งเลนขวามือ จนลงไปยืนบนไหล่ทาง

"มึงรีรออะไรอีก ไอ้เxย มันเปิดทางให้มึงแล้ววววรีบไปเร็วๆเลย.."  ลุงแพนด้า ด่าแบบกระซิบอีกครั้งนึง

"เดี๋ยวก่อน ผมกลัวมันตกใจจากเสียงสต๊าทรถ รอให้รถคันข้างหน้ามาใกล้ๆก่อน ผมจะบิดกุญแจ"

พอรถวิ่งผ่านมาปั๊ปผมก็จะสต๊าทรถแล้วเหยียบ กระจุย... 

นี่เป็นแผนที่ผมตระเตรียมเอาไว้ในใจ

และแล้วเรา 2 คนก็มีชีวิตรอดกลับมาบอกกล่าวเรื่องราวกับคนที่ชอบขึ้นลงเขาช่วงค่ำๆ มืดๆ

มันอันตรายมาก

บทเรียนครั้งนี้สอนให้รู้ว่า..  อย่ากลับบ้านค่ำมืด พ่อแม่เขาเป็นห่วง....

แล้วเจอกันใหม่นะครับ

ปล. ขอโทษที่ต้องใช่คำไม่สุภาพ เพราะสถานการณ์ตอนนั้นมันเป็นหยั่งงั้นจริงๆครับ